Dünya

Şeytan ve Melek Aynı Tarafta

@beyzaadaatar
Bugün
3 dk okuma
—

İnsan gerçeği değiştiremediği için değil, gerçekle yüzleştiğinde kendisiyle hesaplaşmak zorunda kalacağı için gözlerini kapatıyor...

İnsanlığın kendi karanlığını yarattığı bir dünya üzerine...

İnsana akıl verildi, aklını anlamak yerine hükmetmek için kullandı. Güç verildi, korumak yerine sahip olmak için kullandı. Güzellik verildi, kıymetini bilmek yerine tüketti. Özgürlük verildi, özgürlüğü başkalarının sınırlarını yok saymak sandı.

İnsan, kendisine emanet edilen her şeyi kendi çıkarı için verilmiş bir hak gibi görmeye başladı. Doğayı, sevgiyi, merhameti, yaşamı bile... Sahip oldukça daha fazlasını istedi, güçlendikçe daha fazlasına hükmetmek istedi. Kendi gücünü keşfettikçe kendisini evrenin yıkılmaz hâkimi sandı; her şeyi yapabileceğine, her şeye sahip olabileceğine inandı. Fakat bütün bunların arasında en önemli şeyi, insan kalabilmeyi unuttu.

İnsanlar artık o kadar değişti ki birbirlerini tanıyamaz hâle geldiler. Kimin niyeti iyi, kimin niyeti kötü bilinmiyor. Güven duygusunun yerini şüphe, samimiyetin yerini çıkar ilişkileri aldı. Artık bilinmezliğin içinde hapsolmuş gibiyiz. Öyle ki bazen bir lokma ekmek alırken bile içinde bize zarar verecek bir şey var mı diye düşünmek, sorgulamak ve teyit etmek zorunda hissediyoruz kendimizi. En temel ihtiyaçlarımızda bile birbirimize güvenemez hâle geldik.

Peki, bu noktaya nasıl geldik?

Sokak hayvanlarına yapılan zulümleri düşündükçe insanın içi daha da ağırlaşıyor. Bir canlının açlığına, susuzluğuna, acısına ve çaresizliğine gözlerini kapatan bir toplum, merhametin sınırlarını kendi elleriyle daraltmıyor mu? Bugün görmezden geldiğimiz bir canlının yaşadığı acının, yarın başka bir biçimde bizim hayatımıza dokunmayacağının garantisi var mı? Merhametin yalnızca kendimize benzeyenlere gösterildiği bir dünyada insanlıktan geriye ne kalabilir?

Belki de kötülüğün en büyük zaferi, insanların kötülüğe alışmasıdır.

Bir zamanlar melek insanı iyiliğe, şeytan ise kötülüğe davet ederdi. Şimdi ise melek duyulmuyor. Şeytana gelince, onun bile aklına gelmeyecek şeyler çoktan yapılmış oluyor. Artık insanın kötülük yapabilmesi için şeytanın onu kandırmasına gerek kalmadı. İnsan kendi çıkarlarını, arzularını ve hırslarını her şeyin önüne koymayı öğrendi. Kendi karanlığını kendi elleriyle büyütürken yaptıklarını sorgulamayı da bıraktı.

Üstelik bütün bunları yaptıktan sonra bir de ne mi diyor?

“Şeytana uydum.”

Sanki aklı yokmuş gibi, düşünme yetisi verilmemiş, yaptığı seçimlerin sorumluluğu kendisine ait değilmiş gibi... İnsan kendi iradesiyle kötülüğü seçiyor, sonra da sorumluluğunu başka bir güce yükleyerek kendisini temize çıkarmaya çalışıyor.

Belki de artık şeytan ve melek aynı tarafta. İkisi de bir kenara çekilmiş, insanın kendi seçimleriyle nereye varacağını izliyor. Şeytanın artık kötülük için insanı yoldan çıkarmasına gerek kalmadı. Melek ise ne kadar iyiliğe döndürmeye çalışsa da insanın kendisine uzatılan eli reddedişini izliyor. Şeytan bile insanın yapabilecekleri karşısında endişelenirken melek, insanın iyiliği neden bu kadar kolay reddettiğine tanıklık ediyor.

Ve belki de en acısı şu: İnsan, tüm bunları yaparken gözlerini kapatıyor. Ne yaptığından, neyi yıktığından, geride ne bıraktığından habersiz karşı yola geçip gidiyor... İnsan gerçeği değiştiremediği için değil, gerçekle yüzleştiğinde kendisiyle hesaplaşmak zorunda kalacağı için gözlerini kapatıyor.

Şeytanın bile endişe ettiği, meleğin sesini duyuramadığı bir dünyada insanlık daha ne kadar kötülük yapabilir? Kendisine verilen bütün değerleri tüketen, vicdanının sesini duymayan, merhameti zayıflık olarak gören insan daha ne kadar ileri gidebilir?

Belki de artık sormamız gereken soru, dünyaya ne kadar kötülük yapabileceğimiz değil, içimizdeki iyilikten geriye ne kadarını kurtarabileceğimizdir.

Çünkü şeytanın bile durup izlediği bir kötülüğün karşısında, insanın hâlâ kendisini iyi sanması belki de en büyük trajedidir...

BA

Beyza Ada Atar

@beyzaadaatar

Discussion

Giriş Yap Yorum yapmak için giriş yapın.

Henüz yorum yok. İlk yorumu siz yapın.