Kadınsan: Hazır(mı)sın.

Kadın olmak her şeye doğuştan hazır olma garantisini beraberinde getiriyor gibi gözüküyor. Bütün özellikler yükleniyor, sanki hiçbir şeyi sonradan öğrenme hakkı yok gibi yahut başka bir perspektiften bakarsak her şeyi bilmek zorundaymış ''hayır'' , ''bilmiyorum'' gibi kelimeleri söylemeye hakkı yokmuş gibi.

Gerçekten böyle mi? Sanmıyorum.

Anadolu Kadınlarından örnek vererek başlayalım. Çamaşır, bulaşık, çoluk çocuk, yemek derken bir de Kurtuluş zamanında vatanı sırtlamış kadınlarımızdan bahsediyorum. Her şeye ama her şeye yetişen annelerimizden, nenelerimizden. O kadar her şeye hazırlardı ki. Kimse onlara ''hazır mısın?'' diye sormadı, bunda hem fikiriz diye düşünüyorum.

Her şeyi bilmek zorundalardı. Günleri geçirmek, evlerini geçindirmek, vatanlarını ise korumak zorundalardı. Eşlerini cephede düşünmek, çocuklarını vatan uğruna feda etmek zorundalardı.

O zamanlar ''kadınsan her şeye hazırsın'' fikri böyle gözüküyordu. Peki şimdilerde bu fikir ortadan kalktı mı yoksa şekil mi değiştirdi gelin yakından bakalım.

Artık kadınların cephedeki eşlerini beklemesi, her daim ev işi yapmaları (çoğu zaman bekleniyor.) beklenmese de; başarılı bir çalışan, ilgili bir anne, iyi bir eş, güçlü bir birey, bakımlı bir kadın ve duygusal yükleri taşıyabilen biri olmaları bekleniyor. Çevrenize bir bakın hatta incelemeye önce annenizden başlayın. Birçok kadın hem kariyerinde ilerleyebilmek, hem evinin düzenini sağlamak, hem çocuklarının ihtiyaçlarını takip etmek ve onlarla vakit geçirmek hem de kendi duygularını geri plana atarak çevresine destek olmak zorunda kalmış hissediyor. Üstelik tüm bunları yaparken yorgunluğunu, kırgınlığını ya da çok zorlandığını fazla belli etmemesi gerektiği düşüncesi de içinde bir yerlerde duruyor.

Toplumumuzda kadın olmak her şeyi bilmek, her şeye hazır olmak ve her şeyi idare ettirebilmek gibi gözüküyor ancak hiçbir insan her şeye hazır olarak doğmaz. Kimse her şeyi bilerek, her rolü kusursuzca yerine getirerek dünyaya gelmez. Buna rağmen kadınlardan çoğu zaman güçlü olmaları, çözüm üretmeleri, fedakârlık yapmaları ve tüm bunları hiç zorlanmıyormuş gibi sürdürmeleri beklenir. Bu nedenle "hayır", "bilmiyorum", "yardıma ihtiyacım var" ya da "yoruldum" gibi cümleler, birçok kadın için söylenmesi zor kelimelere dönüşebilir. Söylendiğinde ''sürekli ilgi bekliyor'' , ''odak hep kendisinde olsun istiyor'' , '' regl vakti galiba'' gibi söylemlerle karşılaşıyor. (ki bunlar en hafifleri.)

Oysa bir kadının da öğrenmeye, hata yapmaya, sınır çizmeye ,en önemlisi kendi hayatını kendi isteği üzerine yaşamaya ve bazı şeyleri bilmemeye hakkı vardır. Bunlar bir eksiklik değil, insan olmanın doğal parçalarıdır.